Dagverslagen Engelandreis 2025

We mogen weer!

Het Jongenskoor Dalfsen gaat tussen 17 en 20 okt weer naar Engeland. En wel met 75 mensen. Wat illuster. Op de afgelopen JKD high-tea, in februari dit jaar, is de reis gepresenteerd. Sindsdien zijn de orga-orka’s met kracht aangevangen aan de taken en vergaderingen. Toen laat in augustus jl. het nieuwe seizoen weer startte, begon het bij iedereen pas echt te borrelen. Een paar evensongs in Zwolle om te oefenen, en nu… nog 5 nachtjes slapen! Voor sommigen nog minder. Zij vertrekken al eerder. Wat een bofkonten.

Het gros van de groep zal op vrijdagochtend erg vroeg (ong. 0530) vertrekken vanuit Dalfsen met auto’s van allerlei kaliber en met hele gezelschappen jonge en minder jonge zangers aan boord, de dirigent, organist en ondersteunende figuren zoals Honk Ophef en de kledingmoeders, om even voor ’s middags in Calais op het perron te verschijnen en met de kanaaltunnelautotrein de oversteek te maken. Omdat de trein sneller dan het tijdverschil gaat reizen we terug in de tijd.

Die middag mag er al gerepeteerd en uitgevoerd worden in de befaamde kathedraal van St. Albans, een dorpje net boven Londen. We maken dus een omweg! Hierna zal iedereen wel moe zijn, en zal er met enige spoed naar de accommodatie Burwell House gereden worden om te gaan avondeten waarna in de kamers wordt getrokken.

Er staat veel moois op het programma. Op zaterdag doen we een flits-lunchconcert en daarna gaan we naar Ely met zijn Cathedral Church of the Holy and Undivided Trinity, wat een naam. Ook een zeer fantastisch gebouw met kenmerkende toren (van de binnenkant, tenminste). Ook hier zullen we vanwege de nooit aflatende netwerkdrang van ons aller dirigent Erik Korterink en zijn bestuur een evensong verzorgen.

Zondag is de klap op de vuurpijl met een drieluik: De eucharistie in de Great St. Mary’s Church in Cambridge mogen we zingen, daarna krijgen we nog een masterclass van niemand minder dan Michael Waldron en daarna gaan we even bij Trinity College kijken hoe zo’n evensong echt moet. En bij terugkomst in Burwell even stoom afblazen d.m.v. de bonte avond.

Maandag ist alles wieder vorbei en gaan we redelijk (maar niet extreem) vroeg weg richting het zuidoosten van Engeland om weer de autotrein te pakken en ergens ’s avonds in Dalfsen weer aan te komen, waarbij menig jongen in de auto zal slapen.

Al met al dus waarlijk een reis om naar uit te zien. En dat doen we ook. Tijdens de reis zullen we u op deze pagina op de hoogte houden. Hulde aan het bestaan van het fenomeen Engeland, haar koren en natuurlijk het Jongenskoor Dalfsen met zijn ontzagwekkende bestuur en Engelandreis-orga, bestaande uit Thomas Scheeuwe, Marian Vrieling, Manon Blaauwgeers, Joanne Mol, en ik, Jacob van Delden.

Een normale reis loopt zonder problemen. Verrassend genoeg was dit geen normale reis! Was het problematisch? Nee. Vertragend? Dat wel. In Dalfsen ging alles goed. Na op station Breda-Prinsenbeek Jacob te hebben opgehaald (die vanuit Delft met de trein kwam) gingen we door.

Normaliter komt de auto heelhuids en in één stuk aan op de plaats van bestemming, maar dat is ons niet gegund. Toen we bij Duinkerken reden hoorden we ineens een hard geklapper en voelden we aan trillingen dat de Ford Kuga uit 2018 uit mekaar begon te vallen. Andere automobilisten wezen naar ons waardoor we toch maar even de vluchtstrook opzochten. Met de ogen naar het verkeer kon een diagnose gesteld worden: De bodemplaat had deels losgelaten. Met in de carrefour gekochte duct tape en een draadje, hebben we de bodemplaat weer in het gareel kunnen krijgen op een parkeerplaats. (foto)

Echter daar hielden onze problemen nog niet op. Eenmaal bij de terminal waren alle schermen groen, en alle treinen liepen op schema. Maar toen we eenmaal in de parkeerstrook stonden klaar om op te rijden, werden de getalletjes geel en kregen we te horen dat alles vertraagd was. Bummer with beans. En daar staan we nu.

Met alle tegenslag kwamen we dan uiteindelijk toch om 1300 Engelse tijd aan waarna we de reis konden voortzetten. Spitsfiles in Engeland wachten ons. Wordt vervolgd.

Het vervolg: We waren als laatste in St. Albans, maar hebben de repetitie volledig kunnen meepakken. De repetitie en uitvoering gingen goed! Men was dankbaar. Ook een erg mooie kerk. 950 jaar oud! Maar we hadden weinig tijd om ervan te genieten. Hop allemaal snel weer in de auto en wegwezen want in Burwell wacht het eten (pizza). Omdat iedereen sinds 0500 op was werd er waarlijk aangevallen. Een aantal mensen was ook echt te laat en toen was al het eten op.

Boyband
Wij boyband zijn opzoek naar inspiratie. Dit valt niet te vinden in ons kleine kikkerlandje, maar is te vinden in bredere streken. In ons archief hebben wij gevonden dat in Engeland de oorsprong van de zogehete ‘boyschoirs’ zijn. Het is een interessant gebied om heen te gaan en zie daar, een plan is geboren. ‘’Engelandreis 2025’’ in grote letters in de agenda gezet! We kijken uit naar een inspirerende reis waar mooie herinneringen gemaakt gaan worden.

We zaten verspreid over verschillende auto’s, vier om precies te zijn. Dus we reden allemaal achter elkaar aan. Behalve onze grote vriend Zeb, die al op donderdag was vertrokken.

Eenmaal in de auto probeerden we allemaal even nog wat te slapen, dutje hier dutje daar. We moesten al vroeg op dus we konden het wel gebruiken. Toen we aankwamen bij de trein (die onder het kanaal doorgaat) kwamen we een paar koorleden tegen, ineens mochten er een paar al rijden en een viertal koorleden moest ineens sprinten naar de auto wat een grappig gezicht was. Juichend reden we de boot op dus de sfeer zat er goed in!

De trein ging snel en het ging dus ook hartstikke voorspoedig voorbij. Ruben zat in een trein later dan een paar anderen omdat ze een hoge bus hebben. Ruben had een speaker meegonomen en ging onder de zee lekker liedjes afspelen.

In de Citroen C4 was het hartstikke gezellig. De hele 7-zitter zat vol, maar met Mirjam en David achterin en Pieter en Olivier in het midden hadden we het erg naar onze zin, keihard goeie nummers meezingend. En met Manon en Thomas als chauffeurs hadden we ook niks te klagen. Na een lange dag en een prachtige evensong waren wij ook eindelijk aangekomen bij het huis, de rit overleefd.

De leukste auto was als laatste vertrokken met Milan en Mark. We reden plankgas en haalden een groot aantal in voor de tunnel en een ander aantal erna. We hebben nog een belangrijke pitstop gehad bij de starbucks waar we donuts en cinnemaninnenrollen gehaald. Tevens zijn we ook over 200 rotondes gevlogen met de snelheid waarmee wij ons bevonden. Gelukkig voor ons zijn we aangekomen, hoe weten wij ook niet, maar we zijn er gekomen.

Zaterdagochtend in Burwell House. Iedereen werd rustig wakker na de drukke reisdag van vrijdag. De dag begon goed met een heerlijk full English breakfast. We konden rustig opstarten en de jongens hadden nog tijd om even in de tuin te voetballen.

Vervolgens vertrokken we richting Cambridge voor een lunchconcert in de St. Clement’s Church. Tijdens de repetitie hadden wij ouders gelukkig even tijd voor een goede kop koffie. Even wat anders dan de oploskoffie van Burwell House. Na een lunch uit het lunchpakketje werden de jongens weer in de toga’s gehesen.

In de kerk werden we welkom geheten in het Nederlands, want de vrijwilligster van de kerk bleek 50 jaar geleden voor de liefde het Kanaal overgestoken te zijn. Het optreden was redelijk mooi, maar sommigen waren niet tevreden. Wel intieme setting. De bezoekers vertelden ons dat wij ons in sommige nummers zeker konden meten met de betere koren in Cambridge!

Vervolgens laadden we alle jongens weer in de auto richting Ely. De ervaren koorleden hadden ons al veel mooie verhalen verteld over Ely Cathedral, maar bij aankomst was het nog indrukwekkender dan we hadden gedacht. Wat een bijzondere kathedraal. Je verwacht niet zo’n geweldige, grote kerk met 1000 jaar historie op zo’n plek. Voor de jongens was het ook heel speciaal om hier te zingen, en om onderdeel te worden van een eeuwenlange traditie. Het juiste decor voor heel mooie foto’s! Tijdens de repetitie heeft onze huisfotograaf zich kunnen uitleven, en na afloop werd een mooie groepsfoto in de Lady Chapel genomen.

Na het optreden gingen we weer terug naar onze uitvalsbasis Burwell House, waar Chicken & Chips op ons stonden te wachten. Het gaf weer nieuwe energie aan de jongens, die voor het slapen nog wat spelletjes gingen doen. En ook energie aan de oudere jongens en ouders. Het bleef nog lang gezellig in de huiskamer en bij The Fox….

En toen was het alweer zondag, de laatste dag van ons mooie weekend. Na een gezellige avond in "The Fox" zal de G van Guinness voor mij nooit meer hetzelfde zijn. Om maar niet te spreken over de scheepvaarttermen waarover ik uitvoerig uitleg kreeg van een aantal Resonators. Je begrijpt, een extra kopje koffie die ochtend was geen overbodige luxe.

Om 8.45 uur stond het inzingen in Great St. Mary's op het programma. De universiteitskerk van Cambridge voelde voor de meeste mensen als een vertrouwde plek ;-). Anderen hadden meer moeite om hem te vinden, maar nadat iedereen de klok had horen luiden stonden we uiteindelijk toch met een compleet koor de Eucharist te zingen. De kerk is qua koorbanken niet helemaal berekend op het JKD, waardoor ik gezellig bij Adriaan op de orgelbank mocht aanschuiven. 

Gezegend en wel verlieten we de kerk voor een kop koffie in het nabijgelegen Michaelhouse. Daar waren ze nogal verbaasd over het aantal koffiedrinkers; in Engeland zijn ze toch iets meer van de thee.

's Middags stond er een masterclass op het programma van Michael Waldron. Deze vond plaats in een wel heel mooie koorzaal in het prestigieuze Trinity College. Eerst werd het hele koor door hem onder handen genomen. De inzingoefeningen en met name de ademoefeningen zal ik niet snel vergeten. Hyperventileren is er niks bij! Hij was onder de indruk van onze 'standard', maar wist ons daarnaast erg goede tips te geven. Lijnen zingen, welke woorden/lettergrepen zijn belangrijk en hoe vertaal je dat muzikaal? Het JKD is weer wat wijzer geworden. 

Na de algemene sessie werden de mannen nog uitgedaagd om Howells ten gehore te brengen. De mannen van Resonate trakteerden Michael op een slaapliedje. Hoe ze ook hun best deden, het lukte ze niet om Michael in slaap te zingen.

Hierna was er ruimte voor iedereen om zich nog te vermaken in Cambridge of de rust alvast op te zoeken in Burwell. Ik koos ervoor om een Evensong mee te maken in King's College en daarna het nog eens dunnetjes over te doen in St. John's College. Indrukwekkend…

In Burwell zat er zoals gewoonlijk een stijgende lijn in de kwaliteit van het avondeten; we kregen deze derde dag een prima te eten lasagne voorgeschoteld. Het avondeten ging naadloos over in wat door velen toch als het hoogtepunt van de reis wordt beschouwd: de bonte avond!

We werden getrakteerd op heerlijke meezingers van Abba, een quiz door de Boyband, een moordzuchtig lied van Jacob en de introductie van het Vocaal Mannenensemble "Gentle Vibrations", die hun muzikale ervaring op subtiele wijze deelden met de rest van het koor. Uitsmijter was een verdwijnact van Resonate. Ik was even bang dat ze waren verdwenen in de kroeg, maar de individuele leden van dit illustere gezelschap bleken zich toch te bevinden in de tuin van Burwell House. Na het zingen van de final hymn (Going Home) bleven veel mensen achter om onder het genot van een drankje alvast terug te kijken op een supergeslaagd koorweekend dat voorbij was gevlogen.